Alle kleuren en un haffel zand… (column Thieu Vlemmix)

Een kleurrijke column dit keer van Thieu Vlemmix. Over gele krokussen die narcissen blijken te zijn, Witte Donderdag, maar vooral over de paarse sector en Max Verstappen.

Vorige week had ik het over groen, als kleur van de hoop. En over gele krokussen aan de Heerbaan, wat overigens narcissen blijken te zijn. Zo kan een mens – deze – nu en dan wel eens mis zitten. Over krokussen gesproken. Die heb je dus ook in het paars. En ik vrees dat we het dit keer onder andere over die kleur moeten hebben. Het ligt normaal niet voor de hand om een opmonterend verhaal te vertellen met de kleur paars als belangrijkste factor; dat heeft namelijk toch eigenlijk iets meer met begrafenissen en zo. Na Witte (!!) Donderdag herinner ik me het paars in de kerk van vroeger nog wel. Bij begrafenissen, maar ook voorafgaand aan Pasen in verband met de kruisiging en het overlijden van Christus. Dan overheerst(e) het paars in onze kerken.

Maar afgelopen zondag ontdekte ik ook de andere kant van die kleur. In de woestijn van Bahrein is het raceseizoen van de Formule I weer gestart. Met eindelijk Max Verstappen als de grote favoriet. Terwijl de bruine korrels van het woestijnzand hevig door de lucht stuiven, jakkert Max Verstappen in het tweede wedstrijddeel achter wereldkampioen Hamilton aan, in zijn haast om de snelle Brit te achterhalen. ‘Paarse sector, na paarse sector’, zo duidt ex-coureur Guido van Garderen opgetogen, laat hij achter zich en zet dus nieuwe toptijden neer. Voor de niet liefhebber: het betekent dat de zoon van Jos de allersnelste tijden die tot dan toe in de sectoren gemeten zijn, aan flarden rijdt. En dan is daar aan de Perzische Golf ‘het momentum’: voor de winst zal en moet de Nederlandse Red Bull coureur voorbij de veel gelauwerde Brit (zeven maal wereldkampioen). En dat lukt hem snel. Zij het, dat ie met zijn gewaagde inhaalmanoeuvre één keer teveel over de doorgetrokken witte(!) strepen stuift.

En dan wordt dat paars plots vuurrood; dat was namelijk een keer teveel. Waar het de gehele wedstrijd – met name aan Hamilton – toegestaan wordt om diezelfde overtreding te maken, is de houding van de wedstrijdleiding plots star en onverbiddelijk. Het mag na wat waarschuwingen niet meer! Op straffe van…’rood’. Een tijdstraf voor onze Red Bull coureur of de eerste plek letterlijk teruggeven aan zijn grote rivaal Lewis Hamilton. Een nooit geziene actie. En wel erg veel gevraagd van de normaal gesproken- niet slechts een tikkie – eigenzinnige Max. Toch doet hij dat op dringend verzoek van zijn teambazen wijselijk. Als het aan hemzelf had gelegen, zo verklaart hij later, dan zou hij gewoon doorgereden hebben in een poging voldoende afstand te nemen om zodoende de waarschijnlijke 5 seconden straf weg te werken. Maar goed, hij krijgt nu die felbegeerde eerste plek niet meer terug. Pijnlijk, zeer pijnlijk. Het zal hem tot in lengte van dagen achtervolgen. En als buitenstaanders het, bij ‘t zien van dit alles, reeds groen en geel voor de ogen krijgen, dan weet ik zeker dat Max zelf dicht bij het moment is geweest waarop hij un haffel woestijnzand in het gezicht van zijn rivaal wil smijten…