Het lijden is pas over als het over is…(column Thieu Vlemmix)

We hebben het afgelopen jaar kennelijk nog niet genoeg voor de kiezen gehad. De lijdensweg van Christus is zonet wel achter de rug, maar die onder corona duurt onverminderd voort.

De kruisiging kon er nog wel bij, met die traditie hielden we immers rekening. Maar van de gebruikelijke vrolijkheid daarna vanwege de opstanding van Christus viel niet veel te merken. Vooral vanuit de hemel niet. Na een naargeestige en kille Pasen ook nog geen goedwillend achterover leunende God de Vader op derde paasdag.

Maar eentje die eigenhandig de poort nog maar eens wagenwijd opent en alle ellendigheid die er hoog boven de wolken op voorraad in de Hemelse magazijnen kennelijk opgestapeld ligt, op draconische wijze over ons uitstort. En wie denkt dat het slechts een momentje is, een laatste venijnige uithaal voordat de lente zich in volle pracht etaleert en de voorbode vormt voor een stralende zomer ontdaan van alle coronistische bijverschijnselen, die zit fout. Helemaal fout. God is de regie kwijt. Of misschien juist niet...

Ook op vierde Paasdag komen we er niet straffeloos vanaf. Onbegaanbare wegen, stormachtige sneeuwbuien. Wegglijdende fietsers.

Me een weg banend richting een vriendenbezoek kijk ik verdwaasd om me heen. Wat is dit? We zijn nota bene in de tweede week van april!

Dit was natuurlijk de zure appel waar we nog even doorheen moesten bijten, zo maakte ik me wijs. Daarna daalden immers de besmettingscijfers. Dat zal dus nog wel lukken, een weekje of zo. Zo gaan aanvankelijk dus de gedachten. Maar dan begint de ellende toch weer. Stijgende cijfers, ziekenhuizen die alsmaar voller raken. De derde golf slaat vol toe. Uitkijken dus.

Ook nu ikzelf zojuist mijn eerste prik heb gehad. Alles trouwens buitengewoon goed geregeld. Dat compliment mag de GGD en het personeel nog wel eens dubbel en dwars krijgen. ‘Plaats delict’ sporthal Aalsterweg in Eindhoven, waar ik ooit nog eens een interland van het toen glorieuze Nederlandse volleybalteam bijwoonde. De wereld van toen… het lijkt wel een eeuw geleden.

Toegang duidelijk en soepel. Parkeren gemakkelijk. Ingang en doorgang prima. En uiteindelijk de prik, niks van gemerkt eigenlijk. Goeie begeleiding. Kapje af. Na afloop (een kwartiertje zitten), komt er iemand nog even een praatje maken. ‘Of alles goed is’. Ik vraag of er iets bijzonders aan mij te zien valt. Ze lacht vriendelijk. Behalve de gebruikelijke oneffenheden kennelijk niet(s) dus. Na een goeie tien minuten stap ik op.

Een klein oponthoud vanwege iemand die zijn auto voor me maar niet fatsoenlijk achteruit geparkeerd krijgt. ‘Andere leeftijdscategorie zeker’, is mijn eerste wat arrogante gedachte. Na een keer of zeven en steeds luidere aanwijzingen door een steward, lukt het hem tenslotte. Met meer geluk dan wijsheid net geen blikschade. Als hij voor me wegrijdt, hou ik voorzichtigheidshalve afstand. Dan alle remmen los, vol gas richting huis, Veldhoven. Geen centje pijn. Geen bijwerkingen, behalve een pijnlijke arm. Zo zal het hopelijk de meesten vergaan.

Het weer van de laatste dagen krijgt langzamerhand gelukkig een wat vrolijker gezicht. Ik durf het me bijna niet af te vragen: eindelijk een goede voorbode?