Oers de mooiste…(column Thieu Vlemmix)

In zijn nieuwste column vraagt Thieu Vlemmix zich af of Oers ‘het mooiste meisje van de klas’ is.

Soms komen we tijdens onze wekelijkse looptocht vanuit de richting Oersebaan. De andere keer doorkruisen we de dorpskern van Oers vanuit de Heerbaan en via de Sint Janstraat. Dan weer lopen we over de Zilverbaan en vervolgen met de nieuwbouw van de Zilverackers. Of, via de Heikantsebaan, waarna we de Paleisstraat links laten liggen om richting Oude Kerkstraat te gaan. Zo, komend vanuit verschillende wegen, krijg je van Oers heel diverse beelden. Mooie beelden, telkens opnieuw. Van welke kant je het ook bekijkt en hoeveel conclusies je ook trekt, aan eentje valt niet te tornen. Die staat voor mij onwrikbaar vast: Oers is de bijna perfecte variant op ‘het mooiste meisje van de klas’ waar iedereen verliefd op wordt. Oers is…‘de mooiste van Veldhoven’.

Het valt voor deze vastgeroeste Zeelstenaar niet mee om dat toe te geven, moet ik je zeggen. Die vindt zijn eigen dorp al heel wat. Hadden wij immers niet de ook grotendeels op het plattelandsleven geënte, mooie en karakteristieke uitvalswegen als het rustieke Akkereind, de ruime Heistraat, de slingerende Blaarthemseweg, het antieke Muggenhol, de Djept, de Polkestraat, het boerse Cobbeek en het Heike, bekant un d örrup op zich ? Ja, ‘hadden’. De jaloezie doorsnijdt mijn hart. Er schuilt misschien wel een beetje wanhoop in de vraag: is er dan helemaal geen vlekje aan dit Oers? Jawel hoor. Gelukkig valt er toch nog een kritische noot over deze ‘mooiste’ te kraken: van het centrum had volgens mij heel wat meer gemaakt kunnen worden dan een per definitie lelijke parkeerplaats.

Ditmaal gaan we dwars over de grasbult van kinderboerderij Hazenwinkel, nemen met wat genietend oponthoud het prachtige Boswegje en belanden op de brink van Zandoers. Een beetje kwalijk achteraf om niet even Maria van het Zand begroet te hebben. Zogenaamd geen tijd, het is nog een heel stuk.

Dan verder de geweldige natuur in. De Paddenweg genomen. Daarna de Toterfout richting Grote Vliet. Gasterij Dorpsgenot en het Geitenboerke verrijzen aan de linkerkant. In de zalige stilte van het bos, zou je het als een oase kunnen beschrijven. Zeker nu het er niet druk is. Weinig geluiden, zo nu en dan een fietser die voorbij zoeft. Mis je daardoor iets? Of is dat teleurstellend? Helemaal niet. Van een teleurstelling is pas sprake als je bij Geitenboerke geitenkaas bestelt, waarna blijkt dat ze die helemaal niet hebben. Maar dat hebben ze dus wel; niks te mopperen, geen minpunt.

Een stukje verder zien we plots een troep leeuwen in het bos opduiken. Gelukkig geen echte. Dat had trouwens wel gekund, want we zitten dan al vlakbij het mooi uitgebreide Zoo Veldhoven Papegaaienpark, dat het - evenals andere dierenparken in ons land - moeilijk te halen heeft. Onlangs was het nog hot news als item in het Nieuwsjournaal op TV. We vorderen richting de Oerse Molenbakker, die flink aan de weg timmert. Hier evenmin drukte op deze fraaie locatie, op deze rustige vakantiezaterdag.

Dan zijn we onderhand in het centrum van Oers aanbeland en komen voorbij één van die geweldige ontwikkelingen: het krijtwitte zorgcentrum Residentie ’t Stoom. ‘De boere van vruuger’ uit de wijde omgeving, herinneren zich Oers bijna uitsluitend van de K.I. Op het terrein van deze ‘koeien inseminatie’ is nu nieuwbouw verschenen, inclusief gezondheidscentrum. Goed voor veel punten in onze verkiezing. En als je het over de duvel en z’n doosje hebt: in het kader van bijzondere spontane ontmoetingen, past de volgende perfect. Martien van de Wijst en zijn vrouw Marja komen ons aan dezelfde wegkant tegemoet. Stoppen dus. Een vriendelijk weerzien. Ze doen regelmatig te voet een rondje door hun Oers. 20 jaar lang was Martien raadslid in de gemeenteraad van Veldhoven en zat in o.a. in de werkgroep Zorg in het Dorp, die zich inzette voor het realiseren van een zorgcentrum in Oerle. Een geslaagd project. Ik ken hem persoonlijk ook nog als een gewaardeerd collega bij het Energiebedrijf Eindhoven. En UNA begroet hem dikwijls bij hun thuiswedstrijden (zoon Bart gold er eens als een groot voetbaltalent). Na een afscheidsgroet aan deze trotse Oerlenaren, verder de Sint Jansstraat door. Het pad genomen langs de Heerbaan en dan zijn we al vlak bij huis. Een fikse, zeer bevredigende coronatocht zit er weer op. Vandaag, samen met de flink doorstappende ega van Peer: Nel. Onder een bewolkte lucht, met zo nu en dan een druppel en op het einde de doorbrekende zon. We zijn voldaan over het moois dat we gezien hebben, mer ôk un bietje t èine… Geen twijfel , Oers de mooiste.