Van Strijp, via Zeelst en Veldhoven naar Oerle (column Thieu Vlemmix)
Wim van den Berk: van toparbiter tot voorzitter
Door de beperkingen in deze periode, richten veel mensen zich voor hun contacten op media als Facebook. De contactstijl via dikwijls historische plaatjes neemt daarmee een grote vlucht.
De macht van corona is dus nog altijd groot. Het zorgt er soms ook voor dat mensen die je in het sociale circuit regelmatig persoonlijk ontmoette, uit het beeld dreigen te raken. En dus besluit deze berg om zelf Mohamed maar eens op te zoeken. In dit geval een man met een fraai publiek palmares: Wim van den Berk.
Zodra diens imposante loopbaan als arbiter ten einde is, wordt de van geboorte Strijpenaar voorzitter van voetbalclub Rood-Wit. Tijdens de ‘ambtsperiode’ die 20 jaar duurt, stijgt de oudste club van Veldhoven naar het hoogste niveau in haar bestaan. En dat de fanatieke preses daar voor een groot deel de hand in heeft, is voor insiders zonneklaar. Na gestopt te zijn met werken, is Wim zonder daarbij z’n eigen José tekort te doen, nog niet zo lang geleden tenslotte toch gezwicht voor Veldhovens’ allermooiste: Oerle. Want daar wonen ze nu, de twee toppers José en Wim.
Berken telg
Het begin van zijn leven en dat van zijn sportieve loopbaan ligt in Strijp. Als telg van de bekende en kinderrijke familie Van de Berk. Bekend? Ja, bekender dan deze familie heb je ze in deze regio niet. Aan zijn keuze voor Brabantia, de van oudsher meest illustere voetbalclub van onze regio, ontkomt de Berken telg natuurlijk niet.
Maar Wim kijkt intussen verder dan zijn Strijpse neus lang is. ‘Geen genoegen nemen met de middelmaat’ staat in zijn sterren geschreven. Die sterke karaktertrek zal hem dikwijls van pas komen. Zo valt zijn oog op het beste dat er voor hem op het gebied van verkering te krijgen valt: de onweerstaanbare Zeelster José uit de Willibrordusstraat, de straat waar voetballen met een hoofdletter wordt geschreven. Het krioelt er in de straat van pakweg slechts tweehonderd meter lang van de voetbalfamilies. Zoals de Van Zoggels, de Broensen, de Van Gerwens, die van Roosen, v.d. Boomen, etc. Dan ligt het meteen voor de hand dat zijn voetballoopbaan (als keeper) wordt vervolgd bij het plaatselijke UNA. En zo geschiedt. Maar niet voor lang.
Talentvol arbiter
Een grote carrière als speler blijkt er niet voor hem in te zitten. Dus wordt het vizier gericht op iets anders: het leiden van wedstrijden. En dan gaat het razendsnel, want Wim is een persoonlijkheid, een scheidsrechterstalent, een heel groot talent zelfs. Niet als een soort Grapperhaus meteen maar dreigen met straffen. Maar iemand die het spelletje aanvoelt. Toelaten wat kan en optreden indien nodig.
Hij fluit talloze wedstrijden op het allerhoogste amateurniveau. José, de Zeelster schone dus waar het allemaal mee begon, is dan al de zijne. Ze staat als een blok achter hem, als zijn steun en toeverlaat. En dat is nodig; arbitreren is niet bepaald het gemakkelijkste baantje. Wim heeft bij diverse topwedstrijden de leiding. Zo fluit hij maar liefst vier finales om het algeheel kampioenschap van Nederland, die van de zater- en zondag amateurs te weten Elinkwijk-de Treffers, HSC ’21-Venray, Elinkwijk-Quick Boys en Achilles ’29-Geldrop. ‘Zeist’ werkt verder niet echt mee (heel voorzichtig uitgedrukt), anders zou hij wellicht in het betaald voetbal terecht gekomen zijn. Later wordt dat een beetje goedgemaakt, als hem het KNVB speldje als lid van verdienste wordt uitgereikt. Dan heeft Wim echter allang een volgende stap gezet…
Voorzitter
Bij de pakken neerzitten is er namelijk niet bij. Een nieuwe carrière lonkt en ook die ligt in het voetbal: hij wordt voorzitter van het Veldhovense Rood Wit. De club kent onder zijn bewind een ongekende bloeiperiode en promoveert tot tweemaal toe naar de eerste klasse. Zijn invloed daarop wordt door weinigen betwist. Twee decennia duurt zijn bewind, als hij in 2011 met een forse klap de voorzittershamer neerlegt; de benoeming tot erevoorzitter is dan zijn deel en de tribune wordt naar hem genoemd. Als een grote verrassing en noem het maar een kers op de taart, is er nog een andere blijk van waardering vanuit onverwachte hoek: de voetballende amateurs. Tijdens het Amateurvoetbal Gala in 2012 wordt de oeuvre prijs aan hem overhandigd.
