Willy, gewone koning der topschutters…(column Thieu Vlemmix)

Dit keer ging columnist Thieu achter de computer zitten zonder ook maar het flauwste idee wat de inhoud van de column zou gaan worden. Maar met Koningsdag in zicht…

Dan maar voor de voet weg. Zal ik het gaan hebben over de zaterdagse ronde met loopmaat Peer (voor het eerst weer sinds enige tijd) waarbij het er hoe langer hoe meer op lijkt dat we in een hondenparade terecht zijn gekomen? Mijn God, wat een honden, met mensen aan het lijntje. Of over het opmerkelijke samengaan van de plaatselijke verenigingen in Veldhoven die zich bezig houden met de historie van de Veldhovense dorpen? Goeie ontwikkeling. Maar ja, daar was de host van deze site Ad Adriaans op 14 april jongstleden al als de kippen bij om dat via Veldhoven Nieuws de wereld in te seinen. Iedereen die belangstelling heeft voor de historie kan nu – precies 100 jaar nadat Veldhoven 1 gemeente werd – bij 1 erfgoedhuis terecht. Opmerkelijk: niet, zoals in de aanvang zestigers jaren van de vorige eeuw, oproer vanuit een obstinaat kerkdorp Zeelst dat zich verzet tegen het samengaan van de Veldhovense dorpen.

Als Ad een fanatieke sportliefhebber was geweest dan zou hem een ander nieuwsfeit, namelijk dat Willy van der Kuijlen is overleden, minstens zozeer en misschien wel meer, zijn opgevallen. Dat deed het mij wel. Eén van de meest aansprekende doelpuntenmakers in Nederland ooit, is overleden na een Alzheimer periode. Het zal veel mensen pijn gedaan hebben. Roemruchter was ie nog dan zijn voorganger schutter bij PSV, Strijpenaar Coen Dillen. ‘Skiete Willy’ was namelijk veel meer dan een geweldige schutter. De Helmonder kon naast de mooiste goals maken, ook nog eens echt voetballen en wat een inzicht! Fenomenen als Cruyff en Van Hanegem spraken eens vol bewondering over hem: ‘nog nooit een speler gezien die met links en rechts de bal zo goed kan raken’. Dat, uit de monden van die twee is veelzeggend. En zo was het ook, aannemen en knallen. Altijd gericht. Zijn slechts tweeëntwintig wedstrijden voor Oranje zijn natuurlijk een schande, veel en veel te weinig voor dit fenomeen. En weer liep daar als een rode draad de hoogmoedige westelijke dominantie dwars doorheen. In de periode van bondscoach Knobel, werden aan het duo Cruyff en Neeskens in de aanloop naar Polen-Nederland (1975) privileges verleend die in feite niet door de beugel konden. Het ‘zuidelijke’ duo Van der Kuijlen-van Beveren zei er later wat van; einde carrière van de twee. De ene vluchtte uiteindelijk naar Amerika en de andere terug naar Helmond. De andere Helmondse Willy (van de Kerkhof), verkondigt de mening dat Van der Kuijlen een veel grotere carrière zou hebben gehad als ie over het karakter van een echte Helmonder had beschikt. Nou, doe mij dan maar… u snapt het wel.

De allermooiste periode bij PSV was toch wel die waarin Ralf Edström en Willy van der Kuijlen aan elkaar waren gekoppeld. Wie dat destijds verzonnen heeft, verdient op zijn minst een Koninklijke onderscheiding. In ieder geval was Kees Rijvers de trainer die de opstelling maakte. En ik één van de gelukkigen die er vele malen getuige van mocht zijn hoe de Zweed en de Brabander elkaar vonden met vele schitterende combinaties in de punt van de aanval. Ze voelden elkaar aan die twee, als waren het zielsverwanten. Twee briljante aanvallers op een klein stukje grond.

Je zou de koning der topschutters een Koninklijke begrafenis gunnen als ware hij Prins Philip van Engeland. Maar als je hem ook maar een beetje kent, weet je wel beter. Niks vur unnu gew ône mens ...