In het busje naar de Agio leerde het gouden paar Kelders-Verbroekken elkaar kennen

Harrie (71) en Els (70) Kelders-Verbroekken trouwden op 9 oktober 1970 voor de wet. Vandaag vieren ze hun gouden huwelijksfeest met een etentje.

Ze hadden een mooi feest gepland met familie en bekenden. Maar ook hier gooit corona roet in het eten. "Dat vind ik het ergste. We wilden het graag vieren met familie en bekenden”, verzucht Harrie.

Zijn wieg stond in Zandoerle waar hij deel uitmaakte van een gezin met 11 kinderen. Het echtpaar woonde al op een aantal plaatsen in Veldhoven, maar kwam toch weer terug naar Zandoerle waaraan hij verknocht is. “Hoe dat komt weet ik niet, ze bakken overal brood”, zegt hij desgevraagd.

Als 14-jarige komt hij van de lagere school af. “Ik heb alle klassen 2 keer gehad, en de 6 ^e

klas heb ik nooit gezien.” Vrijdag was zijn laatste dag op school en op maandag zat ik in de bus naar de Agio in Duizel.” Solliciteren was niet nodig, dat had zijn moeder al voor hem gedaan. Een jaar later nam Els, geboren aan de Heerseweg, in hetzelfde busje plaats. Ook zij moest op dezelfde leeftijd gaan werken en ook haar moeder had gesolliciteerd voor haar dochter. “Ik heb nog 3 jaar voortgezet onderwijs gehad. 1 jaar Koningshof en 2 jaar VGLO (voortgezet gewoon lager onderwijs). Mijn vader was invalide en er moest geld binnenkomen.” In de fabriek troffen ze elkaar regelmatig. Op zeker moment kreeg Els in de fabriek een briefje van Harrie. Daarop nodigde hij zich uit om bij Els thuis op de koffie te komen. Gaandeweg kwam het altaar in zicht.

Terwijl Harrie de sigarenfabriek na enkele jaren verruilde voor de bouw, bleef Els bijna veertig jaar op de afdeling Ringerij werken. “Tot de eeuwwisseling heb ik er gewerkt. In de Ringerij werden de sigaren voorzien van een banderol, bandje en cellofaan.” Kinderen heeft het echtpaar Kelders niet. ,,Maar wel hebben wel vier kleinkinderen”, zegt Els. Nicht Kim en neef Bart verloren al vroeg hun moeder. Els: "Ik maak jullie opa en oma, zei Kim, en dat vinden we geweldig. De kleinkinderen betekenen heel veel voor ons. We hebben allebei gezondheidsklachten en die kinderen slepen ons erdoorheen.”

Harrie was bijna 20 jaar voorzitter van Buurtvereniging Zandoerle. “Elk jaar organiseerden we de St. Jansmarkt. Dat was altijd een heel gezellige markt. Vroeger keken mensen ernaar uit omdat er niet zo veel evenementen waren.” Door toenemende concurrentie en regelgeving van de gemeente is een aantal jaren besloten om de markt niet meer te houden. Harrie is nog steeds voorzitter van de Vrienden van de Mariakapel. "Die kan ik nog niet zo goed missen.” Al zolang als hij weet, wordt er vanaf de eerste maandag in mei tot de laatste maandag in oktober de rozenkrans gebeden. “Door corona kan dat nu niet en dat vinden we heel jammer. Er komen altijd 20 à 25 mensen. Ze missen de contacten. Sommigen kwamen al 3 kwartier van tevoren om te buurten.”

Het echtpaar verruilde bijna vijftien jaar geleden hun woning aan de Zandoerleseweg voor een chalet op Vakantiepark Molenvelden. Vandaaruit pakt Harrie regelmatig de scootmobiel want hij gaat graag ergens buurten. Maar altijd rijdt hij dan langs de kapel. “Ik kan het niet laten om er enkele keren per week even binnen te kijken.” Els is nog bestuurslid van vrouwenvereniging VKS. Verder houdt ze zich bezig met diamond painting, haken en spelletjes spelen op de tablet. Samen trekken ze er regelmatig op uit om ergens te gaan buurten. Heel blij zijn ze met de buren op het vakantiepark. “De sociale contacten hier zijn heel goed. We kunnen altijd op ze rekenen.”