Daniëlle Schippers wil met haar verhaal anderen vooruit helpen

Daniëlle (21) heeft een arbeidsbeperking. Als Realist van CNV Jongeren geeft de Veldhovense pitches en voorlichting aan organisaties. Hiermee wil ze vooroordelen wegnemen die leven over mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt.

Door Ad Adriaans

‘Als je mij op straat tegenkomt, zie je een mank lopend, scheel kijkend meisje. Maar dat wil niet zeggen dat ik geen leuke, gezellige sociale meid ben, want dat ben ik zeker wel.’ Zo begint Daniëlle op 16 november een podcast tijdens de Week van de Realist. Zeven dagen lang vertellen zeven Realisten, krachtige, realistische jongeren met een arbeidsbeperking, hun verhaal.

21 jaar geleden wordt Daniëlle geboren met het syndroom van Bloch-Sulzberger. “Dat is een zeldzame ziekte die bij 1 op de miljoen vrouwen voorkomt. Een week na mijn geboorte werd ik in het ziekenhuis opgenomen. Ik stond onder de uitslag en kon geen eten binnenhouden. Een stagiair in het ziekenhuis zei dat de symptomen leken op het syndroom van Bloch-Sulzberger. Binnen enkele weken was duidelijk dat dat klopte. Mijn ouders werden toen gelijk ingelicht over de mogelijke symptomen. Mijn gezichtsvermogen is maar vijftien procent en mijn linkerkant is achtergebleven in de groei. Vanwege mijn beperkte gezichtsvermogen mag ik geen rijbewijs halen. Op de fiets red ik me in Veldhoven en omliggende dorpen wel omdat ik daar inmiddels de weg goed ken. Vanaf groep 7 ben ik het fietsen in het verkeer gaan oefenen met een ergotherapeut van Koninklijke Visio. Ik heb daar twee contactpersonen. Een voor school en een voor zelfstandigheid.”

Ook heeft Daniëlle een eenzijdig spasme op lichamelijk vlak. Daardoor is de linkerkant van haar lichaam achtergebleven in de groei. “Mijn linkerbeen is dunner en was ruim vijf centimeter korter. Voordat ik uitgegroeid was, onderging ik daaraan al een aantal operaties. Toen ik veertien was, kreeg ik een beenverlenging. Het lengteverschil is nu acceptabel, minder dan één centimeter. Maar ik heb veertien jaar gelopen met een verschil in lengte. Daardoor loop ik nog steeds mank, maar wel minder dan eerst.”

Deze twee symptomen maken dat Daniëlle een functiebeperking heeft. “Door deze handicaps ben ik sneller moe. Ik ben vrij zelfredzaam, maar daarvoor heb ik mijn trucjes, foefjes en hulpmiddelen. Ik kan bijvoorbeeld niet zien wanneer water kookt. Daarvoor leg ik een glazen ring in de pan waardoor ik hoor wanneer het water kookt. Voor het afgieten van een pan heb ik ook weer een hulpmiddel. Een hoes om een dekbed doen, lukt me niet alleen. Ik slaap nu onder een bedrukt dekbed dat uitwasbaar is.”

Op school zit Daniëlle altijd vooraan in het midden. Ze redde zich op de basisschool dankzij onder meer schriften met dikkere lijnen en speciale krijtjes voor de leerkracht. “Vaak vraag ik of de docent vertelt wat hij of zij opschrijft. Ik heb geleerd om aan te geven wanneer ik ergens hulp bij nodig heb.” Het doorspitten van literatuur kost haar nogal wat kruim. Ze laat zich door haar beperkingen niet uit het veld slaan. Dat blijkt! Op 26 november j.l. ontvangt ze namelijk de propedeuse van de opleiding HRM aan de Fontys in Eindhoven.

Via een meisje dat ook visueel en motorisch gehandicapt is, hoort ze voor het eerst over Realisten. Realisten zetten zich in om de inclusie van jongeren met een beperking op de arbeidsmarkt te bevorderen. CNV Jongeren leidt jaarlijks een aantal jongeren op tot Realist. Zij gaan op pad om voorlichting en pitches te geven bij organisaties en studenten. “Toen er een oproep kwam om nieuwe Realisten op te leiden, heb ik me gelijk aangemeld. Ik kreeg er onder meer een training in communicatie- en presentatievaardigheden.” In februari van dit jaar gaf ze voorlichting op de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen aan studenten HRM. “Daarmee wilde ik de toekomstige professionals handvatten geven om te werken met mensen met een arbeidsbeperking. Die moeten ze tijdens een sollicitatieproces hetzelfde behandelen als ieder ander.”

Inmiddels gaf ze één fysieke pitch. Vanwege corona vonden er negen digitaal plaats aan bedrijven en gemeentes. “Ik vertel er mijn persoonlijke verhaal en neem eventuele vragen en vooroordelen weg. Realisten weten heel goed wat ze wel en niet kunnen. Veel werkgevers vinden het ingewikkeld en weten niet wat er bij komt kijken als ze een arbeidsbeperkte in dienst nemen. Met mijn verhaal wil ik anderen vooruit helpen.” Als Daniëlle haar pitch verteld, doet ze dit bij een ‘harrie’-training. Harrie is bedacht door CNV Jongeren en in samenwerking met Enspiratie doorontwikkeld tot een begrip op de werkvloer. De training is voor medewerkers die op de werkvloer werknemers met een extra ondersteuningsbehoefte begeleiden. Harrie staat voor Hulpvaardig, Alert, Realistisch, Rustig, Instruerend en Eerlijk. De competenties realistisch en eerlijk heeft Daniëlle hoog in het vaandel. Als Realist heeft ze net wat meer begeleiding nodig, is ze eerlijk. “Ik ben leergierig en enthousiast. Maar door mijn visuele beperking heb ik net wat meer tijd nodig.”

Onlangs ontving ze het Europass certificaat. Hiermee kan ze aantonen bij een eventueel toekomstige werkgever of een andere vrijwilligersorganisatie wat zij heeft geleerd en welke ervaring is opgedaan in de periode van vrijwilligerswerk. Met pitchen wil ze nog een tijdje doorgaan. “Elke week krijg ik een mail van CNV Jongeren met openstaande pitches en voorlichting. Zolang het in mijn schoolrooster in te passen is, ga ik ermee door.”

Daniëlle eindigt haar podcast van 16 november met haar droom. ‘Over tien jaar heb ik een dienstverlenende functie. Ik werk voor en met mensen. Na een goede werkdag, waarbij ik veel waardevolle dingen heb gedaan voor mijn collega’s en externen, stap ik in de stadsbus en loop vanuit mijn eindhalte naar huis. Als ik de deur open van mijn rijtjeshuis, ga ik op de bank zitten en begin ik even later met koken. Of het moet zijn dat mijn vriend al heeft gekookt, maar dat zien we dan wel. Na het eten ga ik gezellig bijkletsen met vrienden of familie. Gewoon een normale dag in een goed leven. Voor mensen zonder arbeidsbeperking is dit vanzelfsprekend, maar voor mij is dit echt mijn droom. Ik hoop later dus ook dezelfde kansen te krijgen als alle andere mensen. En ik hoop, nu jij mijn verhaal hebt gehoord, dat je dus ook mij, of mensen met een arbeidsbeperking, op dezelfde manier behandelt en dezelfde kansen geeft als alle andere medewerkers.’