‘De wereld heeft unne mooie mens verloren’

Na een kort ziekbed is op 25 augustus Veldhovenaar Henk Bergman overleden. De zorg was de rode draad in zijn leven. Voor de bewoners en het personeel van het verpleeghuis ging hij door het vuur.

Vanaf ongeveer 1970 tot halverwege de jaren negentig was Henk directeur van het Kempisch Verpleeghuis in Bladel, dat tegenwoordig Oktober heet. “Hij heeft het vanaf het begin mee opgebouwd. Het fenomeen verpleeghuizen was in de zestiger en zeventiger jaren een nieuw fenomeen in Nederland. Veel moest nog ontwikkeld worden”, herinnert Stan de Laat zich nog. De Laat werkte vanaf 1986 tot halverwege de jaren negentig als manager algemene zaken met hem samen. ,,Ik heb Henk als een zeer gedreven persoon leren kennen. Vooruitstrevend en altijd gereed om nieuwe ontwikkelingen in de ouderenzorg tot stand te brengen. De uitdrukking ‘als het niet kan, zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’ hoorde echt bij het handelen van Henk. Nee-verkopen aan bewoners, hoorde niet bij hem. Ook gaf hij mensen om hem heen ruimte om te bloeien en zich te ontwikkelen.”

Ook in die tijd al voorzag Henk personeelstekorten in de zorg. “Geen gelegenheid liet hij voorbijgaan om het werken in de zorg te promoten. Hij stimuleerde voortdurend scholing voor zorgmedewerkers en ging zelf in de avonduren cursussen voor zorgmedewerkers verzorgen.” In de ouderenzorg was hij een veel gevraagd persoon om zitting te nemen in allerlei adviesorganen voor vernieuwingen en oplossingen. Men had hem er graag bij.

In het carnavalsjaar 1980/1981 zwaaide Henk als prins Henk d’n Halve de scepter over Rommelgat. Mia Jansen was in die tijd ook een echte carnavalsliefhebber. “We waren lid van carnavalsvereniging ’t Vèrreke. We kennen Henk als een heel aardige en vrolijke man die erg humoristisch was.”

Jarenlang was hij met zijn echtgenote vrijwilliger in het MMC in Veldhoven. Van 1990 tot 2017 was hij er koster en lector totdat de pastorale dienst veranderd werd en er geen kerkelijke diensten meer werden gehouden.

Met zijn broer Jacques had hij in beeldhouwen een gemeenschappelijke hobby. “Tijdens de lunch waren er wel eens pittige discussies over van alles en nog wat. Wat dan steeds weer opviel was het relativerende vermogen van onze Hendrik. Hij toonde zich altijd erg tolerant en begripvol voor hele afwijkende standpunten. Een van zijn beeldhouwmaten zei eens midden in een felle discussie: ‘Laten we het eens voorleggen aan Hendrik, want die zal hier toch wel weer een positieve draai aan weten te geven.’ Zo stond hij dus bij iedereen bekend.” Ook kon hij zich echt storen aan mensen die een negatief oordeel hadden over de verpleegzorg in ons land. “Dan liet hij goed onderbouwd merken dat hij hierover toch echt anders dacht.”

“Henk was aimabel, toegankelijk, altijd optimistisch en wars van dikdoenerij.” Zo typeert penningmeester Tiny Roelofs de man die in 2009 het initiatief nam tot de oprichting van de Stichting Medisch Centrum Togo. Tijdens een familiebezoek in Togo bezocht Henk er een project in Sokodé waar een Franse stichting de bouw van een medisch centrum was begonnen. “Daarvan kwam hij heel enthousiast terug”, weet Tiny nog. “Als je daar naar de dokter of het ziekenhuis moet, moet je betalen voordat je geholpen wordt. Mensen die geen geld hebben, kloppen eerst aan bij hun familie, maar dat houdt een keer op. Henk vond dat er iets moest gebeuren, richtte de stichting op en werd de voorzitter.” Onder de slogan ‘Zorg voor iedereen’ werd een solidariteitsfonds in het leven geroepen. “Maar daarvoor moet je hier wel donateurs werven. Daar was Henk ontzettend goed in.” In voorkomende gevallen schiet de stichting de zorgkosten voor iemand voor. “Het is niet vrijblijvend. In principe moeten ze het altijd betalen. Binnen de ziekenpost werkt iemand die in beeld heeft of ze het echt niet kunnen betalen.”

‘De wereld heeft unne mooie mens verloren’, schrijft dochter Beer in de levensloop die zij over haar vader samenstelde. Wat maakte Henk tot die bijzondere mens? “Hij vergat zijn afkomst niet, herinnerde zich de armoede en het sociale onrecht dat hij in zijn jonge jaren zag. Daardoor was hij getroffen en zelfs getekend. De ambities van de jonge Henk hebben zich langzaam vertaald in overtuigingen en principes waarvan hij niet wilde afwijken en waarvoor hij interessante, spannende, vernieuwende oplossingen vond. Door de maatschappelijke positie die hij bekleedde en het natuurlijke gezag dat hij uitstraalde, de nederigheid die hij altijd heeft bewaard, de ‘Bergman overtuiging’ die hem ook sterk maakte, maakte hij een onuitwisbare indruk op iedereen die met hem in aanraking kwam en kon hij dingen in beweging zetten.”

Voor een enorme lijst van maatschappelijke verdiensten is Henk in 2004 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. De Koninklijke Onderscheiding kreeg hij onder mee voor zijn inspanningen waarmee hij het openluchtmuseum in Eindhoven van de ondergang redde.

Maandag 30 augustus is Henk naar zijn laatste rustplaats op de natuurbegraafplaats op landgoed ‘De Utrecht’ in Esbeek gebracht.

Wilt u ook donateur worden van, of meer lezen over de Stichting Medisch Centrum Togo? Meer informatie hierover is te vinden op de www.mctogo.org .