Dodenherdenking bij Klokmonument ‘Vrijheid kan opeens voorbij zijn’

Ondanks het minder mooie weer trok de dodenherdenking maandagavond veel Veldhovenaren naar het Klokmonument. De werkgroep Herdenkingen Veldhoven 4 mei en 17 september herdacht met de aanwezigen alle burgers en militairen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog door oorlogshandelingen en terreur zijn omgekomen.

“Oorlog is geen geschiedenis, oorlog is ook vandaag”, begon burgemeester Marcel Delhez zijn toespraak. “Herdenken gaat dan ook niet over toen, het gaat ook over nu. Over de mensen die vandaag onze vrijheid beschermen. Vrijheid is niet alleen een erfenis, maar ook een verantwoordelijkheid voor iedere generatie opnieuw. Ook vandaag zien we hoe snel de wereld kan verharden, hoe snel tegenstellingen groeien, hoe snel wantrouwen en polarisatie ontstaan, hoe makkelijk mensen tegenover elkaar komen te staan.”

“Herdenken is een spiegel. Het vraagt ons te begrijpen wat er kan gebeuren als vrijheid verdwijnt. En zijn we bereid om die te beschermen? De mensen die we vandaag herdenken hebben hun toekomst niet af kunnen maken, maar ze hebben wel iets nagelaten. Een land dat in vrijheid kon opgroeien, een samenleving waarin verschillen mogen bestaan, een democratie waarin we onze stem kunnen laten horen. Geschiedenis proberen te begrijpen betekent ook beseffen dat vrijheid opeens voorbij kan zijn. Dat was zo in 1940, en dat is vandaag. Die les mogen we nooit vergeten.”  

‘Vrede is voor mij hetzelfde als samenzijn, en voor jou is dat misschien iets anders. Vrede is veilig buitenspelen en niet bang hoeven te zijn”, vertelde een leerling van basisschool Aan ‘t Heike.  

Libanonveteraan Chris Scheepers, die diende in Libanon, vertelde een persoonlijk verhaal. Hij vertelde over zijn vader die als 21-jarige vanaf 1946 vier jaar heeft gediend in Nederlands-Indië. De uitzending van zijn vader en hemzelf hadden veel dingen gemeen. Beide gingen om orde en vrede te brengen, maar kwamen in een oorlog terecht. Allebei keerden met dezelfde verwonding terug.

Namens het Sondervick College vertelde leerling Bram Berkers onder meer het volgende: “Vandaag sta ik hier stil bij namen die ik nooit heb gekend. Maar toch, zij blijven ademen. Ik denk aan mensen die hun huis verlieten zonder keuze. Ik probeer me voor te stellen hoe het voor hen was. Hoe ze zich voelden. Ik wil zeggen, we zien jullie. We laten jullie niet verdwijnen uit de tijd die na jullie kwam. Vandaag herdenken we zodat we morgen niet vergeten wat nooit meer mag gebeuren.”   

Carla van Olst was aanwezig met de World Peace Flame. Met dit symbool van hoop en vrede werd een fakkel ontstoken bij het klokmonument waarna gildebroeders van gilde St. Cecilia de gildevlag lieten zakken. Verschillende organisaties en families legden ter nagedachtenis aan de gevallenen een krans of bloemstuk bij het monument. Zij werden daarbij geholpen door leden van scouting St. Stanislaus Kostka. De leden van de scouting omringden het klokmonument met rode rozen.