‘Elke dag dat ik het niet doe, is een overwinning.’
Erik Charles Bogers (57) is twaalf jaar als hij zijn eerste jointje rookt. Vijf jaar later komt hij in aanraking met heroïne. Hij zal er tot zijn 54ejaar aan verslaafd blijven. Nu is hij er vanaf en leeft hij zich in zijn Veldhovense appartement uit met tekenen en schilderen.
De geboren Rotterdammer volgt in het voortgezet onderwijs een elektronica opleiding. Op zijn zeventiende heeft hij nergens meer zin in en is zelfs suïcidaal. “Daar maak ik geen geheim van, al is het maar om te voorkomen dat iemand anders uit het leven stapt.”
Heroïne
Hij vind Nederland te klein en gaat rondzwerven. Op zeventienjarige leeftijd gebruikt hij voor het eerst heroïne. “Dat gaf hetzelfde effect als toen ik voor de eerste keer seks had. Meteen was ik verkocht.” Gaandeweg gaat hij steeds meer gebruiken.
Het grootste deel van zijn leven woont en werkt hij in het buitenland, onder meer in Engeland, Ierland, Schotland, Spanje en Ecuador. En overal kan hij aan heroïne komen. “Binnen een half uur heb ik het.”
Spiegel
Nu is hij al weer een aantal jaren terug in ons land. Als hij op een ochtend de badkamer inloopt en zichzelf in de spiegel ziet, schrikt hij zo van zijn spiegelbeeld dat hij de spiegel stuk slaat. Hij besluit dat het afgelopen moet zijn met de heroïne en probeert cold turkey af te kicken. “Dat gun ik niemand. Het is een hel.” Sinds enkele opnames in klinieken van Novadic-Kentron is hij nu zo’n drie jaar clean.
Maar elke ochtend weer heeft hij zin in een chinees (het roken van heroïne). “Dat gevoel zal nooit anders zal zijn. Maar je kunt het gevoel wel hebben, je hoeft het niet te doen. Elke dag dat ik het niet doe, is een overwinning voor mij.” Nu gebruikt hij dagelijks een dosis van vier tabletten methadon als vervanger van de heroïne.
Portretten
Sinds twee jaar woont Erik in Veldhoven. Een jaar op de camping en nu woont hij alweer een jaar op de bovenste verdieping van een appartementengebouw in d’Ekker. Dat hangt vol eigen teken- en schilderwerk. “In Ierland kon ik van het tekenen van portretten leven. Ik zou dat hier graag weer oppakken om van de schilderkunst te kunnen leven. Mijn werk wordt mooi gevonden, maar het levert met tot nu toe nog geen opdrachten op.”
Zijn favoriete schilderij is dat waarop twee meisjes staan, met een ketting aan elkaar verbonden. “Iedereen kun je besodemieteren, maar jezelf niet”, verklaart hij de schildering. Op een ander werk heeft hij onder meer een omgevallen pillenpotje geschilderd. “Zelfmoordneigingen”, klinkt het kort. Het werk ‘Valse hoop’ toont een meisje aan het eind van een tunnel. Ze kan er niet uit, ze stuit op een hekwerk. “Ik weet het, ik schilder vrij depressief”, weet de kunstenaar.
Eenzaam
Erik heeft zich altijd eenzaam gevoeld. Daarom zoekt hij met hulp van Cordaad Welzijn een vrouwelijk maatje. Bij voorkeur iemand van ongeveer zijn leeftijd en dezelfde interesses: schilderen, wandelen en fietsen. Geïnteresseerden kunnen een e-mail sturen aan [email protected] of [email protected] . Kunstwerken van Erik zijn te zien op Facebook.com/erik.bogers.121
