Jan dacht in mogelijkheden en niet in beperkingen

Jan van Hoof (64) is leidinggevende bij zorgorganisatie Severinus als hij in 2014 door een hersenstaminfarct volledig verlamd raakt. Sindsdien was hij een inspiratiebron voor velen. Afgelopen zondag is de Veldhovenaar thuis te midden van zijn gezin overleden.

Na een verblijf in het ziekenhuis en een revalidatiecentrum lukte het Jan om weer thuis te kunnen wonen. Er werd aan de woning een aanbouw gerealiseerd en vanuit de WMO werden allerlei ondersteuningsmiddelen geregeld. Een team van 6 verpleegkundigen zorgde 24/7 voor hem. “Jan wilde een klein team, hij had graag vertrouwde gezichten om zich heen”, weet Geer van Dinther. Geer leert Jan in 1973 kennen tijdens de opleiding tot Z-verpleegkundige bij Severinus. Als snel ontstaat er een vriendengroepje met medestudenten George Malcorps, Theo Coppens, Dirk van de Put en de inmiddels overleden Ben Visser. De 6 vormden ook een volleybalteam en gaandeweg ontstaat er een hechte vriendschap. “Sinds 20 jaar gingen we elk 3^eweekend van maart een paar dagen weg. Ook komen we elke 3 maanden een avond of dag bij elkaar. Sinds Jan thuis is, vonden de bijeenkomsten bij hem thuis plaats. Hij zorgde op die avonden altijd dat er een mannelijke verpleger bij was zodat we een echte mannenavond hadden”, vertelt Geer.

‘Praten’ deed Jan via een letterkaart. Met zijn oogleden reageerde hij op aangewezen letters. “Hij kon overal over ‘meepraten’. Sport, politiek, noem maar op. En zijn humor is altijd gebleven”, zegt George. Tijdens gesprekken met artsen wilde Jan ook gehoord worden. Als je niet kunt spreken, dreig je de regie kwijt te raken. Geer: “Praat met mij, in plaats van over mij, zei hij dan. Zelf de regie houden was heel belangrijk voor hem.”

Samen met zijn vrouw Marion pakte hij het doel op om mensen te inspireren. Dat deden ze door gastlessen te verzorgen op onder meer het Summa College, bij Severinus en voor specialisten. Studenten liet hij zijn verhaal in de ik-vorm voorlezen. Zo liet hij ze voelen wat het is om van anderen afhankelijk te zijn en toch de regie te houden. Hiermee wilde hij anderen stimuleren om alles uit het leven te halen. Zelf deed hij dat ook. “Als hij iets in zijn hoofd had, moest dat ook gebeuren. Zijn karakter was door het infarct niet veranderd”, weet George. In een aangepaste bus ging hij zo veel als hij kon eropuit. Naar feestjes, verjaardagen, de film of het theater. Ook van de vogeltjes in zijn volière kon hij ontzettend genieten.

Afgelopen september zijn de vrienden nog met Jan een weekend naar Sevenum geweest. Geer: “Jan had er vertrouwen in dat hij dat met zijn vrienden kon doen. Maar vooral omdat een van zijn trouwste verplegers, Albert van Loon, meeging. Die heeft dat weekend de zorg voor Jan voor zijn rekening genomen.”

Jan zat dan wel opgesloten in zijn eigen lijf, hij dacht in mogelijkheden en niet in beperkingen, het glas was altijd halfvol. Echtgenote Marion was net zo positief. Zij heeft Jan steeds gesteund bij alles wat hij wilde doen.

Traditie is dat de vrienden op carnavalsvrijdag de tuin van Jan een snoeibeurt geven. Normaal zat Jan er dan, gehuld in een dikke jas, bij in zijn rolstoel. Dit jaar is Jan er niet meer bij, maar de mannen zullen ervoor zorgen dat zijn tuin er weer netjes bij komt te liggen.