Bestuurders lopen risico op persoonlijke aansprakelijkheid bij turboliquidatie

Advertorial De Rechtbank Rotterdam heeft in een recente uitspraak duidelijk laten blijken dat turboliquidatie geen eenvoudige uitweg is voor bestuurders om onder schulden uit te komen.  Wanneer zij niet zorgvuldig omgaan met de belangen van schuldeisers, kunnen bestuurders zelfs persoonlijk aansprakelijk worden gesteld.

In de zaak die diende in Rotterdam is een holding een procedure gestart om betaling af te dwingen tegenover een vennootschap. Die kwam haar betalingsverplichtingen uit een koopovereenkomst niet na. Terwijl die gerechtelijke procedure liep, waardoor rekening moest worden gehouden met een mogelijke veroordeling, werden de activiteiten en goodwill van de vennootschap verkocht aan een derde partij. Wat er precies met de opbrengst gebeurde, bleef grotendeels onduidelijk, maar vast stond dat bepaalde schuldeisers wel werden betaald en de holding niet.

Kort daarna volgde een turboliquidatie. Daarbij werd de vennootschap ontbonden zonder vereffening, omdat er volgens het bestuur geen baten meer zouden zijn. Opvallend was dat de holding niet over deze ontbinding werd geïnformeerd. Pas nadat de rechter de vennootschap had veroordeeld tot betaling van ruim 56.000 euro aan de holding, werd duidelijk dat het verhalen van dit bedrag feitelijk onmogelijk was geworden. De rechtbank moet nu beoordelen of de bestuurders persoonlijk een ernstig verwijt kan worden gemaakt. Volgens de rechter hadden de bestuurders kunnen weten, of redelijkerwijs moeten begrijpen, dat hun handelen ertoe zou leiden dat de vennootschap haar verplichtingen niet zou nakomen en geen verhaal zou kunnen bieden voor de schade. Van doorslaggevend belang was dat de bestuurders de activa hadden verkocht op een moment dat de vordering van de holding al aanhangig was. Daardoor moesten zij rekening houden met een mogelijke veroordeling. De opbrengst werd echter niet aangewend om alle schuldeisers naar rato te voldoen, maar er werd selectief betaald. Bovendien werd geen inzicht gegeven in de hoogte van de verkoopopbrengst, de verdeling daarvan en de redenen waarom bepaalde schuldeisers onbetaald bleven.

Juist die transparantie is sinds de invoering van de Tijdelijke wet transparantie turboliquidatie verplicht. Bestuurders moeten onder meer duidelijk maken waarom er geen baten zijn, hoe eventuele activa zijn verkocht en hoe de opbrengsten zijn verdeeld. Ook moeten schuldeisers daar actief over worden geïnformeerd. In deze zaak gebeurde dat niet. De holding werd noch over de verkoop van de activiteiten, noch over de turboliquidatie geïnformeerd. De rechtbank zag in deze combinatie van factoren — selectieve betaling, gebrek aan openheid en het tijdstip van handelen — voldoende aanleiding om te concluderen dat de turboliquidatie was ingezet om aan de schuldeiser te ontkomen. De bestuurders werden daarom hoofdelijk aansprakelijk gehouden voor de volledige schade. Opvallend is dat de rechtbank de schade begrootte op het volledige bedrag van de vordering. Omdat de bestuurders geen inzicht hadden gegeven in de financiële afwikkeling, kwam de onzekerheid over de omvang van de schade voor hun rekening. Voor de praktijk bevestigt deze uitspraak dat turboliquidatie alleen mogelijk is als wordt voldaan aan de wettelijke eisen en er openheid van zaken wordt gegeven. Wie deze regels niet serieus neemt, loopt het risico dat de bescherming van de rechtspersoon wegvalt en de rekening uiteindelijk persoonlijk moet worden betaald.