Column: April Love op het Meiveld?

Een nieuwe column van Thieu Vlemmix

Op donderdag 12 maart bracht ik er mijn voorlopig laatste bezoek. Wist ik veel. Corona kwam dichterbij, dat wel. Maar dat dit griepvirus mijn verdere bezoeken aan lunchroom Crème de la Crème op het Meiveld voor maanden in de weg zou staan? Dat het waarschijnlijk nog wel aardig wat maanden gaat duren alvorens ik er mijn volgende dagelijkse kopjes koffie zal drinken? Hoe kon ik bevroeden dat Suzanne me voorlopig voor het laatst had verwelkomd en bij mijn vertrek de koffiekaart had afgestempeld.

‘Vlug binnen met die wind, de krant is onderweg. Henri is er zo’, haast ze zich te zeggen. ‘Hoi, welkom’, zo hoor ik vervolgens. Suzanne is supervriendelijk en altijd al in de weer. Meestal heeft ze wel een poetsdoek of zo in de hand. Vrijwel altijd ligt de krant al op mijn vaste tafel, als ik zo tegen tienen aan kom slenteren. Mocht het nog niet open zijn, dan komt ze aansnellen zodra ze me ziet. Ligt de krant er nog niet, dan is manlief Henri toch niet ver uit de buurt en de Telegraaf dus ook niet. Het Eindhovens Dagblad heb ik als abonnee thuis al gelezen. In de Telegraaf gaat het me vooral om de landelijke sport. ‘Een lekkere koffie maken’? Zo vraagt Suzanne steevast, even terugkomend aan mijn tafel. Op die vraag heb ik - als het even kan - elke dag wel een ander, en zo mogelijk gevat, antwoord. Bijvoorbeeld iets in de trant van ‘als je er nog tijd voor hebt’ (meestal zit er dan nog hooguit één iemand meer binnen). Ze lacht vriendelijk en begrijpend, Suzanne. Als Henri binnenkomt, klinkt het meestal ‘buenas diaz’ of ‘bonjour’ of iets van dien aard. Woorden die de eigenaar, zo heb ik uit eerdere gesprekken opgemaakt, van hun vakanties in het buitenland heeft overgehouden. Henri is de man die alles kan. Hij doet de boodschappen, vult de keuken aan. En... hij doet de administratie. Aan dat laatste heeft hij overigens een broertje dood. ‘Ik ga me even met mijn hobby bezig houden’, zo hoor ik ‘m dan dikwijls met een spottende ondertoon zeggen, sommigen noemen dat cynisme.

Aan de ‘Table de Thieu’ krantje lezen…

Hij heeft er dus een gruwelijke hekel aan, om het maar gewoon recht toe rechtaan te zeggen. Helemaal achterin zit bijna altijd Eddy. De oud-zeeman en vrachtwagenchauffeur leest er ook rustig zijn krantje. Een half uurtje verder wordt hij vergezeld van zijn eerste potje bier. Eddy heeft altijd wel iets te vertellen, over zijn tijd op de vrachtwagen, of op zee. Of anders wel over zijn lichamelijke klachten en botsingen met doktoren. Eddy, met bij koude dagen zijn prachtige Russische bontmuts op, is een mooi figuur. Ik mag hem wel.

Het is nu alweer bijna een maand geleden en ik mis Suzanne en Henri. Ik mis dus ook Eddy. Ik mis het er rustig en ongestoord de krant doorlezen. Ik mis de aangename, soms nostalgische muziek. Of dat nu het prachtige, door mij bij Crème herontdekte, ‘Arrival’ van Abba is, John Denver met ‘Take me Home’, of Charles Aznavour met het schitterende ‘She’. Allemaal goed, prachtig zelfs. Ze zeggen wel eens dat voetbal de mooiste nevenzaak in je leven is. Maar, hoewel ikzelf een fervent liefhebber ben van dat spelletje, denk ik toch dat muziek veruit op de eerste plek komt. Een paar weken zonder voetbal, dat overleef je nog wel. Maar helemaal zonder muziek…. Nu ik deze tekst intik, schiet het me te binnen: het nummer April Love van Pat Boone (1957). Zou ‘t? Zouden we aan het einde van april de maand alsnog kunnen omarmen omdat alles weer ten goede keert?

Met bewolkt hoofd loop ik er aan voorbij, die enkele keer dat ik ‘er’ momenteel in de week langs kom. Ik mis ook de bewegende beelden, de drukte op en rond het Meiveld. Nog even geduld, zo maak ik mezelf wijs…